Veliyappa

വലിയുപ്പയുടെ ഓർമ്മകളിൽ...

വലിയുപ്പ നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നേക്ക് ഒരു മാസം തികയുന്നു. ഇതിനകം നമ്മളെല്ലാം ഒരുപാട് കരഞ്ഞുതീർത്തു. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ എല്ലാം പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങുകയാണ്; ജീവിതം അതിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് നമ്മെ വീണ്ടും പിടിച്ചു വലിയ്ക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ കാര്യങ്ങളും ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദങ്ങളുമൊക്കെയായി നമ്മൾ വീണ്ടും പഴയ വഴിയിലൂടെ നടന്നുതുടങ്ങി. ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ വീണ്ടും കണ്ടുതുടങ്ങി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചുതുടങ്ങി.

എങ്കിലും, അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാവും എവിടെന്നെന്നില്ലാതെ ചില ഓർമ്മകൾ നമ്മെ തേടിയെത്തുക. വലിയുപ്പയോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ഗ്ലാസ്സുകൾ തമ്മിൽ മുട്ടിച്ച് സന്തോഷം പങ്കിട്ട നിമിഷങ്ങൾ, 'ശോഭേ ശോഭേ' എന്ന് നീട്ടിവിളിക്കുന്ന ആ ശബ്ദം, ആ ചിരി... എല്ലാം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തും. ഫുട്ബോൾ കളിയും അതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളും കാണുമ്പോൾ വലിയുപ്പയ്ക്ക് കളിയോടുണ്ടായിരുന്ന ആ വലിയ ഇഷ്ടമാണ് ഓർമ്മ വരിക. ഇനി അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ വലിയുപ്പ ഇല്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടം ഉള്ളിൽ നിറയും. ഇനി ആ ബൈക്കിന്റെ ഹോൺ അടിച്ച് ആരും വരില്ല, 'നീനാ...' എന്ന് വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് ആരും കയറിവരില്ല... അങ്ങനെയുള്ള വലിയുപ്പയുടെ ഓർമ്മകളെയും, വലിയുപ്പയ്ക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട "Chookar mere man ko" എന്ന ആ ഹിന്ദി പാട്ടിനെയും നമ്മൾ ഒരുപാടധികം മിസ്സ് ചെയ്യും. അങ്ങനെ എത്രയെത്ര സങ്കടങ്ങളാണ് ഓർമ്മകളായി മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നത്!

കുറച്ചുനാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഈ ഓർമ്മകളുടെ ആഴം ഇനിയും കുറഞ്ഞ്, അത് മാസത്തിലൊരിക്കലോ വർഷത്തിലൊരിക്കലോ ആയി മാറിയേക്കാം. ഒടുവിൽ അതൊരു പഴയ കഥയാകും. ഓരോരുത്തർക്കും ആ സങ്കടത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ എടുക്കുന്ന സമയം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം, എങ്കിലും ഒടുവിൽ ജീവിതം നമ്മെ മുന്നോട്ട് തന്നെ നയിക്കും. ആ സങ്കടങ്ങളിൽ മാത്രം പിടിച്ചിരുന്നിട്ട് നമുക്കോ കൂടെയുള്ളവർക്കോ എന്ത് ഗുണമാണുള്ളത്? ഇനി നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്, വലിയുപ്പ ജീവിച്ച രീതിയും അതിലെ നല്ല കാര്യങ്ങളും മാത്രം ഓർത്ത് മുന്നോട്ട് പോവുക എന്നത് മാത്രമാണ്.

ജീവിതം എത്ര ചെറുതാണെന്ന് ഞാനിപ്പോൾ വീണ്ടും ഓർക്കുകയാണ്. ഇതിലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അത്രമേൽ വിലപ്പെട്ടതാണ്. ഇവിടെ ആർക്ക് എത്ര നാൾ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല; അത് ചിലപ്പോൾ പത്തോ ഇരുപതോ ആകാം, അല്ലെങ്കിൽ മുപ്പതോ നൂറോ വർഷങ്ങൾ ആകാം. നമ്മുടെ ആയുസ്സ് എത്രയെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിതത്തെ ഇത്രയും രസകരമാക്കുന്നത്. മരണദിവസം എന്ന് തീയതി വെച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, മരണം അടുത്തെത്തുന്നതിന്റെ ആ വലിയ നിരാശയിലായിരിക്കും നമ്മൾ ഓരോ ദിവസവും ജീവിക്കുക. അതറിയാത്തതു കൊണ്ടാണ് ജീവിതം ഇത്രയും പ്രതീക്ഷാഭരിതമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

മരണം എപ്പോഴാണ് വരിക എന്നറിയാത്തതിനും ചില ബുദ്ധിമുട്ടുകളുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ എന്തിനെയും നേരിടാൻ നമ്മൾ എപ്പോഴും മാനസികമായി തയ്യാറെടുത്തിരിക്കണം. നമ്മൾ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യണം, മറ്റുള്ളവരെ ഏൽപ്പിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ സമയത്ത് തന്നെ ഏൽപ്പിക്കണം.

അതിനെല്ലാമപ്പുറം, ജീവിതത്തെ ശരിക്കും ജീവിക്കാൻ നമ്മൾ പഠിക്കണം. വലിയ വലിയ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ, യാത്രകളിൽ, കുഞ്ഞു ചിരികളിൽ ഒക്കെ ജീവിതം കണ്ടെത്താനും അത് ആസ്വദിക്കാനും നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.